— Proszę pana, zabierzcie moją siostrzyczkę… ona od dawna nic nie jadła — ten głos rozdarł poranny gwar ulicy, zmuszając Marka Lewickiego do gwałtownego odwrócenia głowy. Zatrzymał się, jakby uderzył w niewidzialną ścianę.
Era una dintre acele zile cenușii, când cerul pare prea greu pentru ca ziua să-l poată susține. Zile în care până și păsările par prea obosite ca să mai cânte.
To był jeden z tych szarych dni, kiedy niebo wydaje się zbyt ciężkie, by dzień mógł je unieść. Dni, w których nawet ptaki zdają się zbyt zmęczone, by śpiewać.
— Victoria, dar înțelegi… E doar pentru o zi. Să ducă mobila la casă de la țară și gata. Nu o să care omul piesele pe jos! — Raisa și-a întins buzele într-un zâmbet forțat.
— Wiktoria, przecież rozumiesz… To tylko na jeden dzień. Zawieźć meble na działkę i tyle. No przecież nie będzie ich targał pieszo! — Raisa rozciągnęła usta w czymś, co miało przypominać uśmiech.
– Vorbești serios? – Maria nici măcar nu și-a ridicat privirea de la oala cu paste, dar tonul ei a fost atât de tăios, încât în bucătărie s-a lăsat tăcerea.
– Ty naprawdę mówisz poważnie? – Maria nawet nie oderwała wzroku od garnka z makaronem, ale jej głos brzmiał tak ostro, że aż zrobiło się cicho.
— Ai înnebunit, Mihai? — Ioana nici măcar nu a intrat în apartament, a rămas în prag cu o plasă de la Lidl și s-a uitat la soțul ei cu neîncredere. — Ai luat credit? Pentru o mașină?! Pentru mama ta?!
